zondag 25 juli 2021

Innerlijke gevechten op school.



Je leest met regelmaat over dankbare leerlingen van groep 8 en van mentorklassen in het voortgezet onderwijs. Als meester of juf van een kleutergroep hoef je hier niet op te rekenen. De kinderen in je klas geven je zo nu en dan een knuffel en een heel blije lach, dát is wat je meeneemt aan het einde van het schooljaar. Daar word je blij van en dat is genoeg.

Aan het einde van dit schooljaar ben ik blij met mijn blauwe plek op mijn scheenbeen en de herinnering aan een zacht "sorry" en twee knuffels. Allemaal van dezelfde leerling, op een ochtend vlak voordat de vakantie begint.

Invallen in het speciaal onderwijs, lastig, maar ik hou er van. In deze kleutergroep ga ik een paar weken een dag per week invallen, tot aan de grote vakantie. 

Eefje vindt het lastig. Hoezo, een andere juf??

De eerste keer in de kring laat ze zien hoe ze 'scheef' kan zitten, het kind naast haar kan wegduwen, stompen en schoppen. In die eerste kring laat ze horen wat ze allemaal weet door alle antwoorden hard roepend te geven zonder dat ze de beurt heeft. 

We vinden onze weg en met zo nu en dan een zeer stroeve samenwerking (verliezen met een spelletje vergde erg veel van ons allebei ), maken we er 'best goede' invaldagen van.

Als ik niet te snel reageer, dan gaat het meestal goed. Die keer dat ze haar stoel pakte en richting het zwembadje met 3 cm water liep, hield ik gelukkig mijn mond. En dat terwijl ik dacht 'O!! Help!! Wat gaat ze nú weer doen???' Eefje plantje haar stoel in het badje, ging er op zitten met haar armen sloom langs haar lijf en zei; "Ik ben strandwacht." terwijl ze strak voor zich uit keek. De themahoek ZOMER was niet op de camping, maar aan het strand, op dat moment  :-) 

De laatste ochtend kan ik er niet omheen. We starten rustig met de inloop, maar Eefje heeft het al snel op een klasgenoot gemunt. Gehuil, getroost en waarschuwingen volgen. Ik blijf dicht bij haar in de buurt om herhaling te voorkomen, maar toch gebeurt er al snel weer iets met een huilende klasgenoot tot gevolg. De kring krijgt een update vandaag en moet een paar onderdelen missen, maar 'in het kort' kan het ook, gelukkig. Helaas geeft Eefje voor ze de kring uit gaat haar buurman, Aldin, nog net een flinke schop. Eefje krijgt een schop terug en ik krijg van haar flinke schoppen als ik er tussen kom.

De schoppen stoppen niet. Ze probeert zich los te trekken uit mijn hand terwijl ze blijft schoppen. Er komen verschillende scheldwoorden en ook hoor ik: "Ik wil jou bijten. Ik ben een monster.". We staan ondertussen in de gang. Met mijn hoofd in de deuropening zodat ik de rest van de klas nog kan zien en bemoedigend kan knikken en antwoorden als iemand iets laat zien of vraagt. 

Na een eeuwigheid zegt Eefje dat ze rustig gaat zitten. Ik ga naast haar zitten en behoed haar van ruzie met Desiree door snel haar hand tegen te houden als ze speelzand wil afpakken. Een keer ben ik te laat, maar met een vriendelijke blik naar Desiree kan er verder gespeeld worden. 

Ik wil van Eefje een 'Sorry' horen zeg ik haar als de rust is weergekeerd. "Waarom?", vraagt ze. "Nou, je hebt me pijn gedaan, met al dat geschop. Ik wil ook dat je tegen Aldin 'Sorry' zegt." Eefje kijkt me boos nadenkend aan en loopt daarna weg. Ze gaat naar de wc. 

Als ik kralen van de vloer aan het opruimen ben samen met vier kinderen hoor ik opeens een zacht "Sorry". Ik kijk om en zie Eefje. Ik druk haar even tegen me aan. 

"Fijn! Zeg het nu ook even tegen Aldin." 

Eefje: "Nee, dat wil ik niet!". 

"Kom, ik loop even mee."

Hand in hand lopen we naar Aldin, die niet op of omkijkt van zijn puzzle. 

Eefje: "Sorry"

"Heeft Aldin het gehoord, Eef? Aldin, Eefje wil iets zeggen."

Aldin kijkt naar mij, naar zijn puzzle en heel kort naar Eefje.

Eefje: "Sorry"

Aldin steekt zijn hand uit en zegt: "Het is al goed hoor. Het geeft niks.". 

Ik glimlach, Aldin is al weer aan het puzzelen en Eefje vraagt hoe laat het is. 


Ik krijg die ochtend twee keer een knuffel van Eefje. Ze vraagt wat ik tegen haar moeder ga zeggen als ze naar huis gaat. Ze weet dat dat het eerste is wat heel indringend gevraagd wordt. Ze heeft ook wel eens gezegd 'Ik wil niet naar huis, ik wil bij jou blijven.". Ik weet hoeveel nadruk thuis gelegd wordt op hetgeen fout gaat. Wat is er vanmorgen allemaal thuis "fout" gegaan, voordat ze naar school kwam? 

Moeder hoort van mij dat de dag lastig begon, maar dat het grootste stuk van de dag prima is verlopen; echt heel fijn. Moeder is blij. Eefje vraagt of ze een ijsje krijgt terwijl ze me nog heel even aankijkt.

Mijn blauwe plekken worden de volgende dagen duidelijker zichtbaar, maar ik ben er heel blij mee! Als ik ze voel, voel ik óók een knuffel van een meisje die innerlijke gevechten levert op school. Gevechten die met geduld, rust, liefde en goede voorbeelden tot innerlijke rust kunnen leiden. Innerlijke rust maakt de kans op positief contact groot. Verbinding met klasgenoten, de leerkrachten, de ondersteunende medewerkers (van conciërge tot administratief medewerker) én met zichzelf is enorm belangrijk. Vanuit positief contact is dat mogelijk.  

Wat mij wéér is opgevallen in deze 'speciaal onderwijs kleutergroep'? Eefjes klasgenoten willen dat het GOED gaat met iedereen in hun groep! Ze zijn heel vergevingsgezind. Ze willen geen lange verhalen over wat er allemaal mis is gegaan. Sorry zeggen en weer dóór. Door met waar ze mee bezig waren en wat okee was. Kijk, dáár houd ik van! Oplossingsgericht werken als invaljuf in het speciaal onderwijs: mooie combinatie!


Ella de Jong

https://www.elladejong.com/onderwijs-wijsheid-ella


vrijdag 12 oktober 2018

Ook de kleintjes snappen een schaalvraag !

Aangeven hoe de huidige stand van zaken is, kan ieder kind gelukkig!

Benjamin kan E-NORM hard huilen.
Ook als er geen 'bloed of brand' is ... 
Ik heb reeds geprobeerd uit te leggen dat dat niet handig is.
Terwijl ik praat wéét ik dat het niet landt  :-) 
Dit is duidelijk het probleem van de juf, niet dat van hem. Hij moet nou eenmaal E-NORM hard huilen. Om zo ongeveer alles: vallen, struikelen, kinderen die iets te hard aan zijn trui trekken, potjes die niet blijven staan maar op de grond belanden, enz. enz.

Vandaag hoor ik van zijn vriend dat hij gehuild heeft 'bij overblijf'.
Hmm, ik ben benieuwd en wil hem vooral helpen.
Maar, hoe?
Opeens weet ik het: ook als je vier jaar bent kun je heel goed abstraheren , inschatten , schaalvragen begrijpen.
Dus (na even gevraagd te hebben of alles weer goed is, nu):
"En?? Hoeveel moest je huilen?"
Ik spreid mijn armen wijd uit elkaar en geef met mijn handen duidelijk een grote afstand aan. "Zoveel?"
Ik breng mijn handen twee keer iets dichter bij elkaar. "Of zoveel"?

Benjamin kijkt me kort aan,
brengt zijn handen dicht bij elkaar en zegt direct:
"Weinig, he?"
"Nou, dat is HEEL weinig!" 

Ik wil zeker weten of hij zich er goed bij voelt.
"Was dat genoeg?"
Ik wacht op het knikken van Benjamin en dan knikken we samen.
Ja, dat was wel genoeg :-) 

Iedere dag nieuwe dingen geleerd.
Ieder dag genieten en trots zijn op jezelf als je beseft WAT je geleerd hebt.

Mijn eerste pogingen hebben misschien toch vruchten afgeworpen.
Helemaal blij word ik van Benjamins knikken: ja, hij had dit ZELF geregeld en ZELF onder controle en ... het was voldoende.


Smile, Ella
www.elladejong.com



dinsdag 6 juni 2017

VOELEN maakt ons happy in deze klas

"Jesse, loop jij maar met mij mee." hoor ik mezelf opeens zeggen. Zonder tegenstribbelen komt hij naar me toe lopen en pakt mijn hand. We lopen voorop in de rij die groep 7 gaat uitzwaaien. Ik zocht naar een "straf" omdat Jesse ENORM druk was en dat terwijl de dag nog moet beginnen. Mijn hand wordt niet meer losgelaten. Zelfs als we al 5 minuten op de juiste plek staan, voel ik nog een stevige hand in de mijne. Wat heeft iedereen vandaag? Ik begroet een slaperige dame die lang tegen me aan blijft leunen. Patrick sluit een deal met mij die we met een stevige handdruk bezegelen. Het is bijna een hug. Mijn handen blijven lang op de schouders van een onrustig stel, ze lopen niet weg... Het voelt goed zo lijkt iedereen te denken. Ik heb er laatst een artikel over gelezen. 5x per dag, 4 weken lang een hug schijnt enorm te helpen om je happy te voelen. We huggen niet, maar iets wat er op lijkt vinden we allemaal fijn!
Groep vijf én hun invaljuf! :-)

Smile, Ella
www.elladejong.com



Artikel: Neuroscience and 4 happy rituals


vrijdag 2 juni 2017

Was jij toen dood?

"Was jij toen dood?" "Nee, gelukkig niet, maar ik was wél geschrokken." Werken met kleuters en vertellen dat je zojuist gevallen bent, zorgt voor interessante vragen :-) We praten verder over 'kinderen die lachen als je valt'. Dat je soms best in de lach mag schieten.
Als je maar checkt of de ander geen pijn heeft
of heel erg geschrokken is. 
Troosten en helpen doen kinderen graag! 

Uitgelachen worden vindt niemand leuk.
Tessa van wie thuis veel geeist wordt
en Fynn die veel van zichzelf eist,
worden vaak uitgelachen.
Zeggen ze ...  

Senna en Sam kijken vaak verbaasd. 
Ook als ze vallen.
"Dat was grappig! Toch?" 
Vragen ze. 

Werelden van verschil in een en dezelfde klas.
Checken of het klopt wat je denkt en voelt. 
Om je heen kijken en dan ... 
reageren vanuit vertrouwen in jezelf en
vanuit vertrouwen in de ander.  

We bedoelen het goed met elkaar! 
Lachend geholpen worden, het kan! 
Hoewel de kinderen het goed met me bedoelen, was ik toch erg blij dat niemand me zag liggen die ochtend in de gang van de school!

Smile, Ella
www.elladejong.com

woensdag 24 mei 2017

Een kus in de klas.

Ze geeft een kus op mijn hoofd 
terwijl ik veters strik.
Hij blijft tegen me aan geleund staan
terwijl we even rustig naar andere kinderen kijken.
Ze zijn druk geweest met 'door mij heen praten'
met 'spullen afpakken' en 'hun eigen gang gaan'.
Ook ik ging mijn eigen gang :-)
Voortdurend proberen verbinding te maken,
niet alleen met deze doerakken.
De dag eindigt goed!
Met nog een flinke hoeveelheid kusjes op mijn hand, 
kan ik dit lange weekend aan!!
Ella de Jong
Trainingen Verbindend communiceren en Kracht Opbouwend Communiceren - Jeugd zijn SKJ + Registerleraar + ABvC + Registerplein geaccrediteerd.

dinsdag 21 maart 2017

Een moeilijke dag op school en kleine Emily heeft alleen "verkeerde" tools.




Lieve kleine Emily,
Ik zie wat je doet.    
Ik moet naar je toe lopen.    
Ik hoor je zachte stem.    
Ik moet me voorover buigen naar je.   
Ik voel je gespannenheid.  
Ik moet je leiden.        

Lieve Emily,
Jij kent me niet.    
Ik ben de inval-juf.    
Je weet niet wat je moet doen.   
Je bent nog maar vijf jaar!     
Hoewel, ... je weet het wel.
Dit zijn jouw tools om met mij te dealen:
Je luistert niet. Je doet 'wat er in je opkomt'. Je plaagt andere
kinderen. Je kijkt steeds of ik zie wat je doet.

Lieve Emily,
Ik begrijp dat dit moeilijk voor je is!
Ik moet naar je toe lopen en je met ferme stem zeggen dat je direct moet stoppen met plagen.
Ik moet me naar je toe buigen en vertellen dat je onmiddellijk moet komen, net als de andere kinderen.       
Ik moet je hand vast houden en je naar de deur leiden waar iedereen staat te wachten.        
Aan het eind van de dag zijn we allebei moe.    
We zeggen "dag!" en "misschien tot een volgende keer!"
Dat is het dan.
Slechts twee dagen zijn we in elkaars leven geweest.

Lieve kleine Emily,
Ik was zo blij om je een week later weer te zien! 
Ik was inval-juf in een andere klas
Je zag me staan en liep naar me toe
"Ik ken jou!" en terwijl ik je herkende en we samen glimlachten kwam je dichterbij en sloeg je je armen om me heen. Wat was ik blij om dat ook bij jou te kunnen doen!
Zulke kortstondige contacten. 
Zulke warme contacten ondanks moeilijk gedrag. 
Zulke "verkeerde tools" ... daar kan jij niks aan doen. 

Ella de Jong
Leerkracht - schrijver - trainer 'Kracht opbouwend communiceren - jeugd' - kindercounsellor - life coach    www.elladejong.com 

maandag 13 maart 2017

Positief bekrachtigen in de klas, als invaller ...

 Als inval juf probeer ik bij ieder kind het 'positief bekrachtigen' zoveel mogelijk​ in te zetten. Wat een uitdaging!  Zowel de kleintjes als de halve pubers zijn van slag zodra ze mij zien staan. Ze reageren met de tools die ze bezitten: tegendraadsheid, en brutaliteit. Andere kinderen hebben 'niks zeggen'​ en 'vooral niet opvallen'​ in hun gereedschapskist. Ook 'heel erg behulpzaam zijn'​ kan als gereedschap gebruikt worden om te dealen met deze compleet onbekende juf.   

Ik probeer hier tussendoor te laveren en oog te hebben voor iedereen. 
Zo min mogelijk aandacht voor het "onhandige" gereedschap,
een glimlach, een opgestoken duim naar degene die "onzichtbaar" gereedschap gebruiken en 
een duidelijk uitgesproken "Bedankt voor je hulp!"​ inclusief stevige handdruk of schouderklop voor degene met "onmisbaar" gereedschap.


Aan het eind van die vreemde dag met die rare juf zijn er altijd een paar kleintjes of halve pubers die me aankijken en vrolijk:
"Tot de volgende keer!"​ zeggen.
Gelukkig, het werkt! Ik wist het :-) 




Kijk voor Trainingen en Boeken op www.elladejong.com